FACEBOOK_ICON EMAIL_ICON INSTAGRAM_ICON TWITTER_ICON Untitled-1

Giselle - Balletto di Roma

Ιταλία - Italy

Έχουν περάσει εκατόν εβδομήντα πέντε χρόνια από την πρεμιέρα του έργου Giselle, του ρομαντικού αριστουργήματος κλασικού μπαλέτου που έγραψε ιστορία ως το ντεμπούτο της Ιταλίδας μπαλαρίνας Carlotta Grisi στο Παρίσι. Έκτοτε, η παράσταση συνέχισε να εξελίσσεται στον χρόνο με νέες εκδοχές της ιστορίας της Giselle, ωστόσο το σύγχρονο κοινό του 21ου αιώνα γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να παρακολουθήσει μια εμβληματική παράσταση κλασικού μπαλέτου του 19ου αιώνα: η Giselle έχει αποκτήσει παγκόσμιο χαρακτήρα, ριζωμένο βαθιά στο παρόν.

 

Το Balletto di Roma ανέθεσε τη χορογραφία της 1ης και 2ης πράξης του έργου στους Itamar Serussi Sahar and Chris Haring | Liquid Loft αντίστοιχα. Η παράσταση δεν είναι απλώς μια νέα εκδοχή της γνωστής ιστορίας της Giselle, αλλά μια βαθιά εξερεύνηση του κόσμου της νεαρής κοπέλας που προδόθηκε από τον εραστή της (Πράξη 1η) και του ασύλληπτου πόνου που τη συνοδεύει από τη ζωή στον θάνατο (Πράξη 2η). Η παράσταση, μία συνεργασία μεταξύ των Liquid Loft, Operaestate Festival και Civitanova Danza που έκανε πρεμιέρα στις 16 Ιουλίου 2016, δεν είναι απλώς μια εξερεύνηση της αντιπαράθεσης μεταξύ ζωής και θανάτου που καταλαμβάνει τον χαρακτήρα της πρωταγωνίστριας. Μία νέα χορογραφία εκφράζει την πολυδιάστατη διάθεση μιας ολόκληρης κοινότητας σωμάτων επί σκηνής. Η ταυτότητα της Ζιζέλ δεν ενσαρκώνεται μονάχα σε ένα ρόλο, αλλά εξυπηρετεί ως φακός μέσα από τον οποίο καλούμαστε να παρατηρήσουμε τον κόσμο γύρω μας. Στόχος των χορευτών του Balletto di Roma είναι η ενσάρκωση του πνεύματος της Ζιζέλ μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς τους, αποφεύγοντας ωστόσο την ανάλυση της προσωπικότητάς της και την ταύτισή της με τα ιδιότυπα χαρακτηριστικά της. Αντιθέτως, αποδομώντας το λιμπρέτο του Théophile Gautier, το έργο εξερευνά τις δυνατότητες και τις ευαισθησίες των σωμάτων στο παρόν.

 

Για πρώτη φορά, η παράσταση συνενώνει μια διεθνή ομάδα καλλιτεχνών και συνεργατών από διαφορετικούς καλλιτεχνικούς χώρους, με πρωτότυπες δημιουργικές προσεγγίσεις, την οποία συντονίζει η Peggy Olislaegers, πρώην καλλιτεχνική διευθύντρια του Ολλανδικού Φεστιβάλ Χορού και δραματουργός πολλών ομάδων χορού όπως της Rambert. Οι εξαίρετες διασκευές της μουσικής του Adolphe Adam από τους Richard Van Kruysdijk και Andreas Berger συνοδεύουν τις δύο πράξεις του μπαλέτου, δίνοντας στους χορευτές την ευκαιρία να δημιουργήσουν νέες ρυθμικές και κινητικές αναφορές, επιτρέποντας σε κάθε θεατή ξεχωριστά να επινοήσει τη δική του ιστορία.

 

Η χορογραφία της πρώτης πράξης, του Itamar Serussi Sahar, εκφράζει μια σωματική, σχεδόν ερωτική, δυναμική: τα σώματα απαλλάσσονται από τις σκηνές παντομίμας που παραδοσιακά χαρακτηρίζουν την εναρκτήρια πράξη του μπαλέτου, επιτρέποντας στους χορευτές να αποκαλύψουν στο κοινό τον πραγματικό σκοπό του χορού τους και την αρχική πρόθεση των κινήσεών τους. Το κοσμικό σκηνικό του 19ου αιώνα αντανακλάται μέσα από την ανθρώπινη φύση των χορευτών, καθώς μεταλλάζονται από το πραγματικό, καθώς πάλλονται με ζωτικές κινήσεις, καθώς εξερευνούν τους χώρους της σκηνής και εκφράζουν το αίσθημα του ανήκειν: τόσο στη ζωή όσο και στον θάνατο. Σε αντίθεση με τη ζωτικότητα της πρώτης πράξης που υπογραμμίζει την ατομικότητα κάθε χορευτή, η χορογραφία της 2ης Πράξης, του Chris Haring, παρουσιάζει μία πιο συλλογική προσέγγιση, θυμίζοντας ότι τίποτα δεν ενώνει περισσότερο τους ανθρώπους απ’ ότι ο ίδιος ο θάνατος.

 

Η ιδέα ότι η εκδίκηση απαλύνει τον πόνο της απώλειας, χαρίζει μια τελευταία έκφραση ανθρώπινης ευαισθησίας στην παράσταση και μια τελευταία παράδοξη υπόθεση πριν την ύστατη σύγκρουση των σωμάτων. Ο πραγματικός κόσμος σπάνια εισβάλλει στο κάδρο, ενώ η σύγκρουση αυτή διαχέεται από μια οπτική πυκνότητα: σαν μυθικοί φοίνικες που αναγεννιούνται από τις στάχτες, οι χορευτές και το κοινό επανέρχονται στη ζωή.

 

Ο Chris Haring, χορογράφος αυστριακής καταγωγής, έχει συνεργαστεί με ομάδες χορού και χορογράφους όπως DV8 Physical Theatre (Λονδίνο), Nikolais/Luis Dance Cie (ΗΠΑ), man act (Η.Β.), Nigel Charnock (Η.Β.), pilottanzt και άλλους. Σε συνεργασία με τον συνθέτη και καλλιτέχνη πολυμέσων Klaus Obermaier έχει δημιουργήσει τις παραστάσεις που συνδυάζουν βίντεο και χορό D.A.V.E. και VIVISECTOR, οι οποίες παρουσιάστηκαν ανά τον κόσμο και απέσπασαν διθυραμβικές κριτικές. Βασική πηγή έμπνευσης των παραστάσεών του, όπως του έργου Fremdkorper (που βραβεύτηκε ως η καλύτερη παράσταση στη Μπιεννάλε Χορού της Lyons το 2004), είναι η επιστημονική φαντασία και το ανθρώπινο σώμα ως κυβερνών τοπίο. Από το 2005, είναι ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Liquid Loft. Έχει χορογραφήσει παραστάσεις όπως Kind of Heroes, Running Sushi, Talking Head και The Perfect Garden series. Το 2007, δημιούργησε τη σειρά έργων Posing Project Series, ενώ το έργο του Posing Project B – The Art of Seduction απέσπασε το βραβείο καλύτερης παράστασης - Leone d’Oro στην Μπιεννάλε Βενετίας. Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο Καλύτερου Καλλιτέχνη Παραστατικών Τεχνών από το Υπουργείο Πολιτισμού της Αυστρίας. Υπήρξε υπεύθυνος της τελετής έναρξης της αυστριακής ομάδας στη Διεθνή Έκθεση της Zaragoza (2008) όπου συμμετείχε με τη Liquid Loft. Έχει, επίσης, δημιουργήσει χορογραφίες για διεθνείς ομάδες όπως Jin Xing Dance Theatre (Σαγκάη), Les Ballets de Monte-Carlo (Γαλλία), Dialogue Dance (Ρωσία), Staatstheater Kassel (Γερμανία) και Ballett Moskau (Ρωσία).

 

Ο Itamar Serussi Sahar (Ισραήλ, 1978) ζει και εργάζεται στο Άμστερνταμ. Ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στον χορό στην ηλικία των 15 ετών, στην Ανώτερη Σχολή Τεχνών του Ισραήλ και στη σχολή χορού School of Bat-Dor Dance Company. Το 1998, εντάχθηκε στην ομάδα χορού Batsheva Dance Company. Από το 2006, ξεκίνησε να αναπτύσσει το δικό του προσωπικό ύφος και να πειραματίζεται με τα σωματικά όρια μέσω του χιούμορ και του αυτοσχεδιασμού, σε μία προσπάθεια να υπερβεί τα παραδοσιακά όριά του. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ένα ανάλαφρο, παιχνιδιάρικο και κομψό ύφος, ενώ οι χορογραφίες του αποτελούν προϊόν συνεργασίας με τους χορευτές του. Μεταξύ 2010 και 2012, υπήρξε φιλοξενούμενος χορογράφος της Danshuis Station Zuid (Tilburg, Ολλανδία), όπου δημιούργησε μία σειρά έργων μικρού μήκους με τίτλο Phenomena, Undo, Ferrum, Lust και την παράσταση μεγάλου μήκους Mono. Η τελευταία προτάθηκε για Βραβείο Swan Καλύτερης Χορευτικής Παραγωγής 2011-2012 στο Nederlandse Dansdagen του Μάαστριχτ. Οι χορογραφίες του έχουν εντυπωσιάσει κοινό και χορευτές ανά την Ευρώπη (Τσεχία, Γαλλία, Σλοβενία). Ο Itamar έχει χορογραφήσει, επίσης, για διάφορες ομάδες χορού στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστρία, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Δανία, το Βέλγιο. Από το καλοκαίρι του 2014 είναι φιλοξενούμενος χορογράφος στο Scapino Ballet στο Ρότερνταμ.

 

One hundred and seventy-five years have passed since the première of Giselle, a masterpiece of romantic classical ballet created for the Parisian debut of Italian ballerina Carlotta Grisi. Since then, Giselle has continued to evolve with such continuity that theatre audiences of the 21st century can no longer expect an emblematic performance of 19th century European classical ballet: Giselle has assumed a global citizenship; Giselle has its roots embedded in the present.

 

Having commissioned Itamar Serussi Sahar and Chris Haring | Liquid Loft to choreograph Act 1 and Act 2 respectively, Balletto di Roma does not merely present a new version of the traditional story of Giselle. Instead, the new Giselle offers a profound exploration of the madness of a young girl betrayed by her lover (Act 1) and the sepulchral result of her suffering in the underworld (Act 2).  Giselle, which premiered on 16th July 2016 as a result of a partnership between Liquid Loft, Operaestate Festival and Civitanova Danza, is far more than an exploration of the juxtaposition of life and death within the personality of the title role; the new choreography expresses the multifaceted mood of the whole community of bodies on stage. Giselle’s identity is no longer incarnated in a single role, but serves as a lens through which we are all invited to observe the world around us. The focus of the dancers of Balletto di Roma has been to embody the spirit of Giselle in their improvisations, not by analyzing her personality and identifying its individual parts, but rather by deconstructing Théophile Gautier’s libretto and exploring the possibilities offered to bodies and sensitivities of the present.

 

For the first time, Giselle involves an international team of artists and associates, with different artistic identities and original creative approaches, coordinated by Peggy Olislaegers, former artistic director of the Dutch Dance Festival, dramaturg for many companies like Rambert and artists such as Alessandro Sciarroni. Richard Van Kruysdijk and Andreas Berger’s profound rearrangement of the music of Adolphe Adam underlies both acts of the ballet, enabling the dancers to generate new rhythmic and gestural evocations, which let each spectator create his or her own story.

 

Itamar Serussi Sahar’s choreography of the first act expresses a strongly physical, almost erotic power: the bodies are stripped off the pantomime dress, which traditionally characterizes the opening scenes of the ballet, enabling the dancers to offer themselves to the audience in a way that reveals the true objective of their dance, the original intention of their movements. The earthly setting of the 19th century archetype is expressed by the humanity of the dancers and the way in which they are changed by reality, moved and shaken by vital pulses as they explore the spaces offered by the set, expressing a sense of belonging to both life and death. In contrast with the way in which the vitality of the first act underlines the individuality of each of the dancers, Chris Haring’s choreography of Act 2 presents a more collective approach, reminding us that nothing is more common to all humans than death.

 

The idea that revenge can lessen the pain of loss offers a last twitch of human sensitivity, a last absurd hypothesis to Giselle before the bodies confront one another in a definitive clash. Interrupted only by a number of incursions into the real world, this confrontation is pervaded by a gradual decrease in visual density until, like a phoenix rising from the ashes, the performers and the audience are brought back to life.

 

Austrian choreographer Chris Haring has worked with choreographers and companies such as DV8 Physical Theatre (London), Nikolais/Luis Dance Cie (USA), man act (GB), Nigel Charnock (GB), pilottanzt and others.Together with multimedia artist and composer Klaus Obermaier he created the video-dance performances D.A.V.E. and VIVISECTOR, which have been successfully performed all over the world. Some of his main sources of inspiration for the performances, such as Fremdkorper (awarded as the best performance at the Dance Biennale in Lyons in 2004), are science fiction and the human body seen as a cybernetic landscape. Since 2005 he has been the artistic director of Liquid Loft. He choreographed performances such as Kind of Heroes, Running Sushi, Talking Head and The Perfect Garden series. In 2007 he created the Posing Project Series and his Posing Project B – The Art of Seduction won the Leone d’Oro for best performance at Biennale di Venezia. In 2010 he received the “Oustanding Artists Award” for performing arts by the Austrian Federal Ministry for Culture (BMUKK). He was responsible for the opening performance of the Austrian Pavillion at the Universal Expo in Zaragoza (2008) with Liquid Loft. He also created choreographies for international companies such as Jin Xing Dance Theatre (Shanghai), Les Ballets de Monte-Carlo (F), Dialogue Dance (RU), Staatstheater Kassel (GER) and Ballett Moskau (RU).

 

Amsterdam resident Itamar Serussi Sahar (Israel, 1978) began his dance training at the age of fifteen at the Israel Arts High School and School of Bat-Dor Dance Company. In 1998 he became a part of the Batsheva Dance Company. From 2006 he has been developing his own personal style, as well as experimenting with physical boundaries through humour and improvisation, in an attempt to go beyond traditional dance. His work is playful, light and elegant and his choreographies are the result of a synergy between his surroundings and his dancers. Between 2010 and 2012 he was the resident choreographer for Danshuis Station Zuid (Tilburg, NL), where he created a number of short works, such as Phenomena, Undo, Ferrum, Lust and the long performance Mono. The latter was nominated as “Best dance production – season 2011-2012″ at the Swan Awards  in Nederlandse Dansdagen, Maastricht. Itamar’s choreographies are striking both for the audience and for the performers and are regularly performed across Europe (Czech Republic, France, Slovenia). Itamar also creates for dance companies in the U.K., Austria, United States, France, Denmark and Belgium and, since the summer of 2014, he has also been the resident choreographer of Scapino Ballet (Rotterdam, NL).

 

Choreography / Χορογραφία: Itamar Serussi Sahar for act I & Chris Haring / Liquid Loft for act II

Concept Development / Σύλληψη: Peggy Olislaegers

Original music / Πρωτότυπη μουσική: Adolphe Adam Musical (re-working / διασκευή: Richard Van Kruysdijk, Andreas Berger)